Eftir tvö ár í viðartanki, ómótstæðilegur Grand Cru

Sennilega einn mesti bjórgúrú heimsins Michale Jackson sem nú er látinn, blessuð sé minning hans sagði eitt sinn að Rodenbach Grand Cru væri mest svalandi bjór veraldar hvorki meira né minna.  Stór orð en líklega ekki svo langt frá sannleikanum.  Karlinn sagði líka að þessi bjór væri einn sá besti eða jafnvel besti matarbjórinn.  Hvað sem því líður, það fer ekki milli mála að um er að ræða magnaðan bjór sem á sér fáar hliðstæður í heiminum.  Reyndar á þetta við um stílinn sjálfann, flæmskt rauðöl eins og Michale kallaði stílinn.  Belgarnir nota ekki þetta hugtak heldur kalla stílinn brúnt súröl.  Rodenbach sem staðsett er í vesturhluta Belgíu er eitt af kannski 5-6 brugghúsum í Belgíu sem brugga þennan stíl, það sem er hins vegar sérstakt við Rodenbach er að allur bjórinn þeirra er af þessari gerð, þeir eyða því öllum sínum kröftum í stílinn á meðan aðrir brugga margar aðrar tegundir ásamt brúnölinu.
Grand Cru er einn af nokkrum bjórum frá Rodenbach en sem fyrr segir eru þeir allir brúnt súröl.  Í grunninn brugga þeir tvær gerðir af bjór af mismunandi styrkleika sem svo er notaður til að skapa alla þá bjóra sem kemur frá brugghúsinu.  Bjórinn fer í gegnum þrjár gerjanir, fyrst í nokkuð hefðbundnum gertönkum við 21 gráðu en svo er bjórinn fluttur yfir í annars konar keröld þar sem gerjun númer tvö fer fram við 15 gráður.  Ástæðan fyrir þetta lága hitastig er til að lofa lactobacillus bakteríum sem notað er í gerjunina að framleiða mjólkursýru sem sýrir bjórinn.  Hjá Rodenbach er nefnilega ekki notast við einn einangraðan gerstofn heldur blöndu af gersveppum sem er haldin „sýkt“ ef svo má segja með lactobacillus.  Að loknu þessu stigi sem getur varið frá 4 – 8 vikum er bjórinn fluttur yfir í risavaxin trégímöld til þroskunar í tvö ár.  Þar fær lactobacillus áfram að leika lausum hala við að sýra bjórinn en bjórinn tekur einnig í sig einhverja eiginleika frá viðnum.  Við þessar aðstæður tapar bjórinn hins vegar gosinu og þarf því hjálp áður en hann fer á flöskur.  Í Grand Cru er notað nánast 100% af þessum „gamla“ þroskaða bjór og svo bætt í hann gosi fyrir átöppun.  Í aðra bjóra er notað mismunandi hlutfall af þessum gamla á móti ungum

Viðargímöldin hjá Rodenbach

gosríkum og ferskum bjór.  Gamli bjórinn er því eins og „sálin“ í bjórum brugghússins.  Viðargímöldin sem notuð eru eiga sér enga hliðstæðu í heiminum, um er að ræða gríðarlega stórar „viðartunnur“ sem ná frá gólfi og upp í loft.  Hjá Rodenbac eru tæp 300 svona gímöld sem fylla eina 9 sali, ofsalega flott „setup“.
En að bjórnum. Hann er fallegur í glasi, kastaníubrúnn með fallega froðu.  Í nefi er hann ofsalega ferskur, súr keimur í bland við málm.  Vínlegur  með kirsuberjum og kannski græn epli? Í munni mætir manni líflegur sopi með heilmiklum vínkarakter, talsvert sýrður  eins og finna má í hliðum tungunnar og fremst.  Það er dálítil sæta í honum einnig, minnir ögn á brenndan sykur.  Gosríkur og spriklandi. Bjórinn minnir mig oft dálítið á ölkelduvatn fyrir þau ykkar sem hafa smakkað það á Snæfellsnesi.  Auðvitað mun betra en það er eitthvað sem framkallar þessa minningu, líklega gosið og málmkeimurinn.  Ofsalagega svalandi bjór og frábær matarbjór vegna léttleika og sýrunnar.  Fæst á Microbar eða via sérpöntun í ÁTVR.