Mikkeller 19 á krana

Mikkeller 19 á krana

Nánast öll single hop serian samankomin í einum bjór!

Ég verð bara að segja að ef ég væri ekki að fara á næturvakt í nótt og alla helgina þá væri ég á leið á KEX.  Það er bara ekki nokkur spurning.  Ástæðan er einföld, Mikkeller 19 á krana!  Já ég hef verið í hardcore humal rannsóknum síðustu daga þar sem ég hef verið að vinna mig í gegnum þá 20 bjóra sem fyrirfinnast í svo kallaðri single hop seriu frá Mikkeller. Það hefur kannski ekki farið framhjá mörgum þar sem ég hef póstað grimmt á fésinu hvert skref.  Nú er ég rétt um hálfnaður og þegar búinn að uppgötva nokkra „VÁ!“ humla sem ég þarf að skoða nánar.  Tékkið endilega á þessu Stóra einstaka humalverkefnið með einstökum stökum humlum.  Mikkeller 19 er sami IPA grunnurinn og notaður er í Single Hop Seriuna en í stað þess að nota einn humal hafa þeir sett 19 af þeim 20 sem í seriunni eru í mismunandi hlutföllum í bjórinn. Þetta er auðvitað bara alveg magnað.  Hér má sjá hvaða humlar þetta eru og hlutföllin.  Ég hef grænletrað þá sem ég hef þegar smakkað sem einstaklinga.

Þetta er alvöru innihaldslýsing:
Simcoe 17,14%, Citra 15,72%, Amarillo 14,29%, Sorachi Ace 10,71%, Bravo 6,79%, Colombus 6,79%, Cluster 4,64%, Warrior 4,64%, Cascade 3,57%, Centennial 3,57%, Palisade 2,86%, Challenger 1,43%, Galena 1,43%, Magnum 1,43%, Mt Hood 1,43%, Tettnanger 1,43%, Nugget 0,71%, Super Galena 0,71%, Williamette 0,71%.

Sjálfur hef ég ekki komist í þennan en því verður kippt í liðinn nk mánudag 🙂  Skál.  Nú vil ég fá að heyra hvernig ykkur líkar.

Auglýsingar

Einstaka humlaverkefnið – Funky stuff

Funky hops

Stundum er maður bara í funky skapi!

Dagur 5, 13.7.13.  Verkefnið heldur áfram.  Ég var í dálitlu „funky“ skapi þetta kvöld og ákvað því að velja einhvern stórfurðulegan humal  í stíl, einhvern sem ég hafði aldrei spáð neitt í áður.  Ég valdi Sorachi Ace humalinn, í raun bara vegna nafnsins sem segir mér ekki neitt.  Humallinn er uppruninn í Japan og er afsprengi blöndunnar á Brewers Gold og Saaz.  Hann hefur alfasýrur uppá 10.2 – 12.9% og er oftast notaður sem beiskjuhumall en sumir vilja nýta sér undarlega sítrónukeiminn sem hann hefur að geyma sem bragðbætir eða ylmauka. Bjórstílar þar sem sítróna er velkomin gætu nýtt sér eiginleika humalsins, t.d. Saison eða ferskir hveitikarlar.

Þetta er undarlegur humall/bjór.  Í nefi er einhver stórskrítin lykt sem er líkast til einhverskonar sítrónukeimur en minnti mig í fyrstu á einhvern við á borð við eik.  Þegar maður veit að þetta á að vera sítróna þá gæti það svo sem verið málið.  Það sama er að segja í munni, eikin áberandi en svo nokkur beiskja.  Mjúkur á tungu og örlítið þurr og kannski ögn hnetur (nutty) og kannski líka blóm og smjör???  Funky shit ég veit, svona er bara tungan að spila með mig þetta kvöld.  Það er svo einhver öööörlítill málbragur yfir sem skemmir þó ekki.  Eftirbragð hefur dálítið sætt yfirbragð, benndur sykur?

Já þetta verður líklega að teljast einn af þessum VÁ! Humlum.  Ekki kannski af því að hann er æðislegur en hann er bara svo undarlegur og þessi eikarbragur kveikir dálítið í mér.  Væri skemmtilegt að nota þennan í bjór og ljúga svo að fólki að hann væri tunnuþroskaður á eikartunnum. Ef ég á að nefna bjór sem hann minnir mig dálítið á þá er það Brewdog Oak Aged 7.7 lager.

Einstaka humalverkefnið – dagur 4

Cluster og Colombus

Þegar einstakir eru ekki stakir verða þeir enn meira einstakir!

Dagur 4, verkefnið heldur áfram, þegar hér er komið sögu sýnist mér kassinn vera rétt um hálfnaður.  Það var mikil spenna í loftinu þegar ég valdi næstu tvo til að takast á við og ekki laust við smá valkvíða.  Þar sem fáar ábendingar höfðu borist á þessum tímapunkti ákvað ég bara að grípa næstu tvo bjóra nánast af handahófi. Colombus og Cluster komu uppúr kassanum.  Kunnuleg nöfn en ég vissi þó ekkert við hverju var að búast.

Cluster er einhver blendingur sem á sér langa sögu.  Hann er amerískur og notaður bæði sem ylmhumall og til beiskju og bragðbætingar.  Alfasýrur í kringum 5-8% og með nokkuð hátt hlutfall myrcene olíu sem gerir hann dálítið blómlegan eða þannig er honum oft lýst.  Ég er þó ekki að finna þennan blómakeim, hann er mjög mildur í nösum með smá ávöxtum og svo má finna vínlegan keim sem ég held nú orðið að stafi af gerinu í bjórnum.  Í munni er mjög þægileg beiskja, hann er blíður í gómi, einhver kryddblær og jörð eða hnetukeimur.  Ekki þessir ávextir eða blóm sem ég hafði búist dálítið við.  Ágætur samt en ekkert sérstakur svo sem.

Colombus er enn einn ameríkaninn, hann gengur einnig undir nafninu Tomahawk.  Hann er töluvert beiskari með ein 14-16% alfasýruhlutfall.  Auk þess að gefa bjórnum hressandi beiskjuboost þá hefur hann einnig heilmikið að bjóða í nefi.  Hann er því klárlega sniðugur „dual“ humall.  Vinsæll í stærri amerísku ölin og allt sem heitir imperial.  Colombus er einn af þessum vá! humlum í þessari rannsókn, þeir hafa reyndar ekki verið margir, í raun bara Citra og kannski Warrior því þótt Simcoe hafi komið vel út þá vissi ég svo sem að þar var um magnaðan humal að ræða.  Colombus hef ég lítið stúderað og því var undrun mín mjög skemmtileg.  Hann kemur ofsalega vel út í nefi með haug af blómum, sætu og sítrus og er því alveg rakinn ylmhumall.  Í munni er hann mjög ljúfur einnig, töluverð beiskja, dálítið þurr á tungu með ögn sítrus og svo er einhver ofsalega flottur þéttleiki með og keimur sem gæti verið einhver viður eða jarðvegur.  Svakalega flottur.  Þetta endar svo allt saman með ljúfum kryddkeim í eftirbragði og ögn lakkrís? Virkilega flottur humall og nú kominn á listann yfir uppáhalds humalinn minn.  Bjórinn sem slíkur heldur alveg velli sem þrusu flottur IPA þrátt fyrir einn stakan humal.

Svo blandaði ég þessum tveim saman og út kom ofsalega flottur IPA, dálítið blandaður í nefi, krydd, sæta og blóm.  Þéttur og flókinn í munni með ljúfu löngu eftirbragði þar sem finna má eins og brenndan sykur með.

Já þetta er ofsalega skemmtilegt.  Sé eftir því að eiga svo ekki annan kassa af þessum bjórum eða það sem væri enn betra ef hægt væri að kaupa þá staka.  Ég myndi þá klárlega hafa gaman að því að reyna að búa til fullkominn IPa.  Óskablandan að svo stöddu væri Citra, Colombus og Warrior, uss hvað ég held að það kæmi vel út.  Ég skora á þá sem eru að fikta í single hop seriunni að taka þessa 3 saman.

Stóra einstaka humalverkefnið – framhald!

Dagur 3, 11/7/13 – Stríðsmaðurinn og áskorandinn og svo dásamlegur endir……Bravó!

Broskarl fyrir þá sem geta gískað á hvaða tvo humla um ræðir hér.  Stríðsmaðurinn er bandarískur andskoti, stór og mikill beiskjuhumall með aðdáunarverð 14,5-17% alfasýruhlutfall.  Humall þessi setur mark sitt á bjórinn svo um nemur með mikilli beiskju. Vilji maður góðan beiskan grunn í bjórinn sinn þá er það þessi.  Stríðsmaðurinn er einnig tiltölulega lár í svo kallaðri co-humulone olíu sem er sú olía sem gefur „hörðu“ eða „vondu“ beiskjuna.  Humallinn ætti því að gefa þægilega en mikla beiskju.  Það er einnig einhver ylmur sem fæst af þessum karli en í hverfandi magni held ég. Ég var ekki alveg að átta mig á því sem ég fann í nefi.  Eitthvað allt annað en allir hinir hér að ofan og minnti mig „gamla“ manninn á lyktina sem maður fann sem barn á Bjarnastígnum og þar í kring þegar Egils var þar starfandi.  Þegar þeir voru að brugga mátti finna einhvern þrúandi rúgbrauðshumalkeim leggja yfir allt hverfið.  Mjög spes keimur og ekkert sérlega aðlaðandi.   Í munni er gríðarleg beiskja, humallinn stekkur hér heljastökk afturábak í fullum herklæðum á sjokkeruðum bragðlaukunum.  Líklega sá beiskasti hingað til en það fær mig einmitt til að brosa breitt.  Þurr á tungu og dálítið krydd eða pipar. Í eftirbragði er svo langvarandi mikil beiskja  Ummm.
Áskorandinn er ekki eins mikill, hann er enskur sjentelmaður sem þó hefur karakter.  6,5-8,5% alfasýrur, hentar vel til að kalla fram beiskju en einnig góður í þurrhumlun til að skapa ylm.  Humall þessi er notaður í hina ýmsu bjórstíla.  Í mínum huga átti áskorandinn ekki séns, ég var búinn að dæma hann áður en keppnin hófst.  Í nefi er hann mun mildari, ögn mold og heytugga.  Ekki blómlegur, minnir helst á lagerinn.  Ef þetta er afrakstur þurrhumlunnar þá myndi ég ekki nota hann sem slíkan.  Í munni er hann mjúkur, ekki eins beittur og stríðsmaðurinn.  Hann er beiskur alls ekkert um of.  Sítrus kemur vel fram og hann er ekki eins þurr.  Þegar líður á bjórinn hins vegar byrjar hann að blómstra verður svona floral í restina og frúttaður.  Dálítið eins og Rocky…þegar er búið að berja hann sundur og saman þá allt í einu kemur hann til og klárar bardagann í restina.  Það er þó ekki alveg að gerast hér, hann nær ekki alveg að klára þetta að þessu sinni.

Nú mundi ég eftir því að prófa að blanda saman þessum tveim humlum og kom það mjög vel út.  Lyktin áfram svona heytugga og jörð og lítt spennandi.  Í munni er bjórinn orðinn mun betri, meira complex ef svo má segja.  Ekki eins bitur en hefur þó nóg og svo kemur blómakeimurinn og ögn sæta í gegn.  Mun betri bjór og meira lifandi.  Gaman að þessu.  Hefði viljað eiga smá Simcoe eftir og setja saman við þessa blöndu og fá þannig meira og betra nef og enn meiri flækju í bragði.  Sárt að eiga ekki til nokkra dropa eftir.  Mun prófa þetta næst 🙂

Hinn marg umtalaði Citra og svo Bravo með.

raidBeerCitra er dálítið nýr af nálinni, var fyrst ræktaður 2007.  Humallinn hefur sætt dálítilli gangríni finnst mér ef marka má umsagnir á veraldarvefnum.  Fólk annað hvort elskar hann eða hatar.  Ég hef smakkað bjór áður sem inniheldur þennan humal í bland við aðra.  Sá sem kemur hvað fyrst upp í hugann er Raid beer frá To Øl en sá bjór er alveg magnaður með haug af humlum og blómum.  Ég er svo glaður að hafa tekið Citra núna því nún fyrst átta ég mig á því hvað það er sem ég elska svo við Raid beer, það er Citra!  Humallinn er amerískur og  inniheldur 11-13% alfasýrur.  Hann er þekktur fyrir að vera mjög öflugur ylmhumall en hátt alfahlutfall gerir hann fínan beiskjuhumal að auki.  Humallinn inniheldur hátt hlutfall af olíum og er lár í co-humulone olíu sem á mannamáli þýðir að hann hefur bara það besta að bjóða, flóknar bragðflækjur og beiskju en ekkert rusl með.  Þegar ég hugsa það betur þá fékk ég einnig sendan Citra IPA frá heimabruggurum er kalla sig Digra.  Sá bjór var góður en þar kemur humallinn alls ekki eins vel fram.
Hér er hann gríðarlega flottur í nefi, flóðbylgjur af „tropical“ ávöxtum þar sem mango ber hæst.  Mikil og fersk lykt.  Í munni er hann mjög beiskur með ávöxtum og þar má enn finna mango og blómlega humla sem og ögn sítrus.  Mikil langvarandi beiskja í eftirbragði. Þessi bjór hrópar á mig Raid beer.  Dásamlegur alveg og klárlega sá besti til þessa úr seriunni.
Í allri þessari hamingju smakkaði ég Bravo humalinn einnig.  Dálítið ósanngjarnt en hei, svona er lífið.  Þetta er humall sem ég þekki ekki neitt.  Hann er amreískur og líkt og Citra tiltölulega nýr á markaði en hann var kynntur til leiks árið 2006 sem svo kallaður super alfahumall.  Hann inniheldur 14-17% alfasýrur og er ætlað það hlutverk að vera beiskjuhumall þó svo að hann hafi líka dálítinn blómlegan blæ og einhverja ávexti.  Lýsingin er flott en í samanburði við Citra þá á hann dálítið erfitt.  Ég átta mig ekki á lyktinni, alls ekki áberandi blóm eða ávextir, get í raun ekki lýst þessu.  Líklega einhver kryddkeimur sem ég kem þó ekki fyrir mig og lúmsk sæta.  Á tungu er hann mjög beiskur og þurr.  Klassískur sítrus og einhverjir kryddtónar.  Sakna ávaxta og blóma eins og lýsingin gefur til tilefni til að búast við (vá er ég að flækja þetta eitthvað?).  En já ágætur humall, skorar hátt bara út á beiskjuna. Ástæðan fyrir því að ég valdi þessa tvo saman var að annar er þekktur ylmhumall og hinn beiskjuhumall.  Mig langaði að sjá hvernig slík blanda kæmi út.  Viti menn blanda þessara tveggja 50/50 býr til ofsalega flottan IPA.  Látlausari í nefi, blóm og ávextir og heldur enn í mangóið.  Í munni mikil beiskja en svo notaleg sæta og ávextir.  Minnir hér enn mikið á Raid beer.  Ég hvet fólk til að reyna þann bjór t.d. á Microbar.

Já og litla getraunin, er þetta ekki nokkuð augljóst?

Stóra einstaka humalverkefnið með einstökum stökum humlum!

Humlar

Humlar, humulus lupulus

Humlar, Humulus lupulus, eru skemmtilegt fyrirbæri, dásamlegt jafnvel.  Ég veit að margir myndu vera sammála mér um það að ganga svo langt að segja að humlar væru það besta við bjórinn, ja eða jafnvel það besta sem náttúran hefur að bjóða? Ég skal ekki segja, en án humla væri bjórinn bæði líflaus og leiðinlegur.  Það eru margir bjórstílar sem stíla ekki inn á áberandi  humalkeiminn eins og t.d. ávaxtabjórar, lambic, hveitibjór, belgísku afbrigðin ofl.  Það er þó alltaf notast við humla í bjórinn til að skapa jafnvægi við sætt maltið. Sumir stílar gera hins vegar út á að upphefja beiskjuna í humlunum.  Þar má nefna Pale Ale, India Pale Ale, Imperial IPA, Amerískt Red Ale, Stout ofl góða.  Oftast er það blanda af humlum sem ratar ofan í bruggið þar sem bruggmeistarinn reynir að ná fram mismunandi eiginleikum mismunandi humla.  Sumir humlar eru nefnilega sérstaklega góðir til að gefa beiskjuna, aðrir bragð og enn aðrir lyktina sem er svo ómótstæðileg.  Hugtakið „hop heads“ eða humalhausar er kannski ekki svo langsótt eftir allt saman, því ég held að menn geti hreinlega orðið háðir þessum andskota rétt eins og krakkhausarnir.  Fólk byrjar að fikra sig upp humalstigann, fyrst beiski lagerinn, svo kannski enskir bitter bjórar og pale ale, svo færa menn sig yfir í ameríska pale ale-ið og India Pale Ale.  Að lokum fá menn ekki nóg og öflugustu Imperial/Dubbel IPA duga ekki til að svala fíkninni.  En nóg um það.  Þessi planta er til í ótal myndum og afbrigðum og því hægt að skapa ótrúlegustu samsetningar með þessu eina hráefni.  Það er hægt að lesa sig til um mismunandi beiskju og bragð hvers og eins humals á netinu en það verður aldrei það sama og að smakka það sjálfur.  Það er í raun ómögulegt að átta sig á hvernig ákveðinn humall kemur út fyrr en hann er kominn í bjórinn.  Það er því einstakt tækifæri sem Mikkeller  færir okkur með Single Hop seríunni sinni sem telur 20 IPA bjóra sem allir eru eins fyrir utan humalinn sem notaður er.  Sem sagt, 20 mismunandi humlar. Allir þessir humlar eru notaðir í sama magni í hvern bjór þannig að beiskja og bragð verður afar mismunandi og háð biturleika humalsins (alfasýruinnihald).  Þetta er ekkert grín hjá þeim því einhver gaurinn er að vinna þetta sem Phd verkefni.  Það er svo önnur single hop sería þarna úti sem stækkar og stækkar.  Þarna eru menn með alla bjórana í sama biturleika (IBU) eða um 100.  Það þýðir að mismikið af humlum er notað til að ná fram sama biturleika.  Það er samt önnur saga.

Það er bæði gaman að kynnast humlunum til að átta sig á hvað maður má búast við þegar bjór er verslaður og svo er það auðvitað heimabruggið.  Frábær leið til að „experimenta“ áður en maður velur þá humla sem maður ætlar að skella í bjórinn sinn.

20 spriklandi humlar í kassa

20 spriklandi humlar í kassa

Ég sló til fyrir skömmu, fullur eftirvæntingar og með stórar hugmyndir um að svipta hulinslæðunni af þessum 20 vinsælustu humlum heims í eitt skipti fyrir öll.  Ég varð mér úti um þessa 20 karla og lagðist í vísindi.  Hér að neðan má sjá mína reynslu af þessum tilraunum mínum.  Ég vona að menn geti lært eitthvað af mistökum mínum sem án efa eiga eftir að koma upp, sem og sigrum ef einhverjir eru?  Ég var ekki fyrr búinn að opna kassann þegar ég komst að því að ég væri í vanda staddur. Ég hafði ekkert velt því fyrir mér hvernig ég ætlaði að standa að þessu.  20 bjórar, allir 6.8% gefa mikla áfengisvímu ef þeir eru drukknir á sama kvöldi.  Ekki getur maður bjargað sér með því að spýta bjórnum eins og rauðvísnsmakkarar gera því þá tapast stór hluti af upplifuninni þar sem mikilvægir bragðlaukar eru innst á tungu og aftast í gómi.  Stórkostleg ölvun blasti því við mér þetta fyrsta kvöld. Ég ákvað að rétt væri að fara hægt í sakirnar og prófa bara tvo til þrjá sama kvöld.  Þá er spurningin hvaða humla á að prófa saman og svo vandamálið með það að erfitt er að bera saman bjóra á löngum tíma.

Já bjórvísindi eru sko enginn barnaleikur!  Ég hef ákveðið að skrifa hér niður niðurstöður mínar jafn óðum og svo í lokin reyna að taka þetta eitthvað saman.  Þessi pistill mun því stöðugt breytast eftir því sem líður á verkefnið.  Það er um að gera ef menn hafa einhverjar hugmyndir um framkvæmd þessa verkefnis að láta ljós sitt skína hér.  Ég er ekkert viðkvæmur fyrir ábendingum.

Dagur 1 , 9/7/13 – Tékkneski eðallinn tekst á við ameríska harðjaxlinn.

Saaz á móti Nugget

Saaz á móti Nugget

Fyrsta kvöldið lenti ég strax í vandræðum.  Ég tefldi saman tékkneska Saaz og ameríska Nugget, ég var ekkert með einhverja ákveðna reglu í huga mér datt bara í hug að prófa humal sem ég þekki vel, Saaz á móti meira spennandi humli sem ég hef reyndar sjálfur notað í heimabrugg Nugget.  Saaz er klassískur humall sem notaður er í lagerbjór, sérstaklega tékkneska pilsenerinn. Þennan humal hafa vel flestir Íslendingar smakkað í gegnum lagerinn sinn. Hann er látlaus og mildur með lága alphasýruprósentu (3-4.5%) sem þýðir að hann gefur af sér litla beiskju enda er hann kannski meira notaður sem ylmhumall.  Eftirvæntingin var lítil þegar ég smakkaði hann enda liggur áhugi minn meira í beiskari hluta rófsins.  Ég lenti svo í vandræðum þegar ég var búinn að hella Nugget í eitt glas og Saaz í annað.  Eftir fyrsta sopann gripu örlögin inní og glösin rugluðust.  Þetta hefði getað endað með ósköpum en þökk sé töluverðum mun á humlum gat ég fundið aftur hvor bjórinn var hvað.  Svona eru vísindin, full af óvæntum uppákomum…..það var jú þannig sem t.d. penicillin leit dagsins ljós,  nokkurn veginn!
En að bjórnum, það er engan mun að sjá í fyrstu, báðir eru mattir í glasi með appelsínugulum eða koparblæ og flotta þétta froðu.  Í nefi eru þessi bjórar mjög látlausir, Saaz gefur kunnulegan keim, gras eða heytuggu en svo er ögn etanól og ávaxtakeimur sem líklega má rekja til gersins.  Í bragði er hann mjög látlaus, minnir lítið á IPA, áfengi dálítið áberandi. Humlarnir ekkert að gera fyrir bjórinn, látlaus og minnir nokkuð á lagerinn bara.  Meðal fylling og ekkert sérlega eftirminnilegt eftirbragð.
Nugget er amerískur stórlax með 11-14% alfasýrur.  Hann gefur því töluvert meiri beiskju en Saaz humallinn.  Þessi er mikið notaður til að gefa beiskju í bjórinn (bittering hop) og menn þekkja hann t.d. í amerískum IPA en þó oftast í blöndu með öðrum humlum. Humallinn er reyndar líka fínn aroma humall sem notaður er til að gefa notalegan ylm.  Hann inniheldur hátt hlutfall svo kallaðar myrcene olíu sem gefur viðarkeim.  Maður finnur strax muninn hér í nefi, töluvert líflegri en Saazinn, mikil sæta og ávextir áberandi. Minnir dálítið á einhvern brjóstsykur í nefi. Finn engan við.  Ögn vínlegir tónar einnig en ekki truflandi, aftur er það líkast til gerið.  Hér erum við strax komin í meira feitmeti.  Í munni er dálítið ristað malt, ögn viður og svo eitthvað sem ég helst get lýst sem lakkrís.  Biturleikinn er nokkuð meiri en í Saazinum en þó ekki áberandi?  Bjórinn er ekki svona  „floral“ eins og í nefi, engir humlar eða ávextir.  Hann er bara dálítið beiskur og þurr.  Nuggetinn er þannig  töluvert skemmtilegri en Saazinn í þessu samhengi og meira svona „alvöru“.  Hvorugur bjórinn er hins vegar eitthvað sem ég myndi kaupa aftur, það er ekki nægilegur IPA fílíngur í þeim enda skemmtilegri að blanda saman humlum.    Það má þó ekki misskilja mig, Saazinn er flottur humall, elegant og mjög gagnlegur til síns brúks en ekki í þessu samhengi, hann á ekkert heima í IPA eða Pale Ale og allra síst amerískum.

Willamette, hinn ameríski Fuggle?

Ég var orðinn svo spenntur að ég varð að taka einn til viðbótar þetta sama kvöld.  Willamette varð fyrir valinu.  Ég þekki þennan humal lítið en hef þó drukkið hann í bjór margsinnis án þess að spá í því sérstaklega.  Gæti þó ekki fyrir mitt litla líf sagt til um hvernig hann bragðast en af lýsingum að dæma er hann dálítið spennandi.  Þetta er amerískur humall sem virðist hafa þróast út frá hinum enska Fuggle og hefur hann því svipaða eiginleika.  Willamette er notaður bæði í ameríska og enska bjórstíla.  Humallinn er mildur, 3.5-6% alfasýrur og hefur óvenju hátt hlutfall af þeim olíum er gefa bragð, myrcene, humulene og farnesene.  Þessi samsetning gefur ögn kryddaðan eða pipraðan keim, milda ávaxtatóna og á að vera dálítið blómlegur einnig (floral), þ.e.a.s ef humallinn er ekki látinn sjóða of lengi því þannig tapast fljótt þessar olíur og bragð.  Mín upplifun að þessu sinni var hins vegar dálítið önnur, mjög lítill í nefi, mildir blómlegir humlar, ögn ávextir sem einna helst minna á grænan óþroskaðan banana (farnesene olían?).  Það fer einnig lítið fyrir honum í munni, mildur og engin beiskja.  Ögn blómlegur með dulitlum kryddnótum og ööörlítill sítrus.  Humlar gera hér lítið fyrir bjórinn sem gæti gengið sem ágætur pale ale en ekki meira en það.

Dagur 2, 10/7/13 – Þungavikta slagur, Simcoe vs Cascade.

Eftir frekar látlausan gærdaginn ákvað ég að tefla fram tveimur stórum nöfnum innan IPA heimsins.  Mig langaði í meira alvöru IPA upplifun. Báðir humlarnir eru amerískir, báðir allsráðandi í klassískum amerískum IPA og annar í miklu uppáhaldi hjá mér.  Hinn dásamlegi Simcoe sem ég hef sjálfur mikið notað þegar ég var að brugga og svo Cascade sem allir IPA unnendur þekkja vel.  Ég hef oft velt því fyrir mér hvernig munurinn á þessum humlum væri í raun og veru og reyndar hefur Amarillo einnig flækst svolítið fyrir mér.  Ég hefði viljað smakka 4 vinsæla IPA humla saman Amarillo, Cascade, Simcoe og kannski Centennial en það hefði kannski endað með ósköpum.
Ég var dálítið séður að þessu sinni og hellti bjórunum tveim í mismunandi glas til að draga úr líkum á ruglingi.  Eins og fyrr líta þeir alveg eins út í glasi.  Simcoe er furðu látlaus í nefi, bjóst við meiri humlum og blómum það er þó ögn sæta. Cascadinn er einnig mjög „ósýnilegur“ í nefi og gefur í raun ekkert.  Þetta kemur nokkuð á óvart þar sem báðir þessir humlar eru svo kallaðir „aroma“ humlar sem eiga að gefa ljúfa lykt í bjórinn, þeir eru reyndar líka „beiskjuhumlar“ sem gefa beiskju í bjórinn þannig að þeir hafa tvö hlutverk, „dual purpose“.  Það fer reyndar eftir á hvaða stigum þeir eru settir í suðuna en mér skilst að þeir hjá Mikkeller hafi gert eins við alla humlana, sett jafn mikið af hverri tegund bæði í upphafi suðu og svo á mismunandi stigum.  Þeir tala einnig um þurrhumlun „dryhopping“ sem ætti að gefa mikla lykt.  Pínu vonbrygði verð ég að segja.
En já svona er það, í munni eru þessir tveir mjög ljúfir, virka svipaðir að biturleika en Simcoe eitthvað þó beiskari.  Munurinn ætti samt að vera meiri þar sem Cascadeinn er  4,5-7% í alfasýrum en Simcoe 12-14%.  Kannski er það vegna þess að Cascadeinn er þurrari og lítið floral miðað við Simcoe.  Simcoe er mun blómlegri og humlarnir koma vel fram, svo má finna einnig furunálar sem er svo ljúft í IPA.  Cascade gefur dálítinn sítrus eða grape í eftirbragði sem kemur ekki eins mikið fram í Simcoe.  Af þessum tveim er það klárlega Simcoe sem fellur mér meira að skapi og ég myndi velja hann fram yfir alla humlana hér að ofan.  Mun skemmtilegri og líflegri humalprófíll í Simcoe útgáfunni bæði í nefi og munni.
Það er eitt sem ég sé eftir að hafa ekki gert hingað til.  Það stóð meira að segja til en það gleymdist einhvern veginn.  Það er að blanda líka saman mismunandi bjórum.  Hefði viljað finna hvernig simcoe og cascade t.d. koma út saman í glasi.  Ef einhver þarna ætlar að leika þetta eftir þá er um að gera að klikka ekki á þessu.